Teerprocessiebanier

Mijn teerprocessiebanieren zijn geïnspireerd op de processiebanieren die ik tijdens mijn reizen door Frankrijk in verschillende kerken tegenkwam. De eerste indruk was er een van verstilling en verwondering: grote, rijkversierde doeken die ooit door straten en kerkruimtes werden gedragen en waarop heiligen, kruisen en religieuze symbolen als het ware hun eigen verhaal vertelden.

Tijdens katholieke processies werden deze banieren hoog boven de menigte meegedragen. Ze bewogen langzaam mee met de stoet, gedragen door mensen die samen een religieus ritueel vormden. Vaak waren ze gemaakt van kostbare stoffen als fluweel of zijde, rijk versierd met borduursels, gouddraad en afbeeldingen van Maria, Jezus, heiligen, het kruis of het Lam Gods.

Ik vertaal deze traditionele banieren naar een materiaal dat bijna het tegenovergestelde is van zijde of fluweel: dakleer

Ik schilder met acryl- of olieverf op bitumendakbedekking die ik vooraf met de vlam bewerk. De vlam wordt daarbij een tweede penseel. Het vuur schroeit het oppervlak, laat sporen achter, verandert de structuur en geeft het materiaal een donkere, ruwe huid.

Waar de traditionele banier zacht beweegt, is mijn banier zwaar en weerbarstig. Waar goud en borduurwerk vroeger glans en rijkdom toevoegden, ontstaat bij mij een beeld uit zwart, verf en beschadiging.

Mijn Teerprocessiebanieren zijn niet bedoeld om een religieus ritueel letterlijk opnieuw te verbeelden. Ze zijn een persoonlijke interpretatie van wat mij in die oude banieren trof: hun stilte, hun plechtigheid en de bijzondere manier waarop een beeld onderdeel wordt van een gezamenlijke herinnering.

Het materiaal draagt sporen van de vlam. Iedere brandplek, iedere verkleuring en iedere onregelmatigheid blijft zichtbaar. Alsof het doek een geschiedenis heeft meegemaakt voordat het zijn beeld heeft gekregen.

De klassieke processiebanier wordt in mijn werk teruggebracht tot een nieuwe, aardse vorm. Niet langer een kostbaar religieus doek, maar een zwaar en door de vlam getekend oppervlak.

En toch blijft het iets dragen.                                                                                                                                                                    Een beeld.
Een herinnering.
Een verhaal.