Teermodel

In mijn staande werk, het Teermodel, krijgt het materiaal een eigen stem.

Mijn penseel is geen penseel, maar een soldeerbout. De bitumendakbedekking vervangt de verf. Met de soldeerbout bewerk ik het zwarte materiaal. Ik laat het smelten, vloeien, krimpen en zich vastzetten. De hitte trekt sporen in het oppervlak en maakt iedere beweging zichtbaar. Ik teken met warmte en schilder met teer.

In het werk zijn oude glasplaten verwerkt, vermoedelijk afkomstig van een Volkswagen-busje. Ooit waren het autoruitjes die zicht gaven op de wereld die aan hen voorbijtrok. Nu hebben ze hun oorspronkelijke functie verloren en zijn ze onderdeel geworden van een nieuw beeld.

Het glas maakt het werk tegelijkertijd zichtbaar en ongrijpbaar. Het vangt het licht, weerspiegelt de omgeving en laat het donkere teerbeeld soms scherp, soms vervormd zien. Alsof de figuur zich achter een venster bevindt waar je wel doorheen kunt kijken, maar nooit helemaal bij kunt komen.

Bij het teermodel breng ik de menselijke vorm terug tot haar essentie. Details verdwijnen en wat overblijft zijn lijnen, contouren en houding. Een lichaam hoeft niet volledig te worden weergegeven om herkenbaar te zijn. Een enkele lijn kan een schouder aanduiden. Een bocht kan een rug worden. Een hoek kan een knie of elleboog suggereren. Met slechts enkele lijnen ontstaat een menselijke aanwezigheid. De vorm wordt eenvoudiger, maar daardoor krijgt de verbeelding juist meer ruimte.     Het model is niet langer een nauwkeurig portret, maar een suggestie van een mens. Een contour die de toeschouwer zelf verder kan invullen.